I'm back (of dat hoop ik toch)! - kapsels 2017 -korte kapsels 2017 - haarkleuren - kapsels voor dames - mannenkapsels - kinderkapsels - communiekapsels - bruidskapsels 2017
persoonlijk

I’m back (of dat hoop ik toch)!

March 15, 2015
Il-etait-une-fois-la-vie-300×202

Hey lieverds,

Het is stil geweest hier op Glamourista, maar ik heb me een hele tijd niet zo goed gevoeld (hallo, understatement van het jaar). Vorige week merkte ik dat ik steeds vaker buikkrampen kreeg, maar tegen vorig weekend was het non-stop, alsof ik verdorie weeën had. Op zondag belde ik de dokter van wacht, die twijfelde tussen een zware buikgriep of een indalend niersteentje. Toen hij wegging, ben ik enkele keren flauwgevallen van de pijn en kon ik gewoon niet meer. Mijn moeder was ondertussen hierheen gekomen, en heeft de ambulance moeten bellen. Na enkele uren op de spoeddienst (waar ze er echt op hamerden of ik niet zwanger was of ongesteld ging worden – Bitch please, ik heb al enkele nierstenen zonder verdoving laten passeren… ik weet écht wel wanneer ik veel pijn heb en wanneer pijn normaal is of niet. En je kan een freaking klok zetten op mijn pilinname, ik ben niet zo’n argeloos sletje dat niet op haar pil let of niet weet wanneer en met we ze in bed duikt. Mannelijke, behoorlijk seksistische dokters, might I say), werd ik naar huis gestuurd met “het zal wel een buikgriepje zijn”. Eigenlijk zouden ze een foto gaan maken om zeker te zijn, maar aangezien het al 1u ‘s nachts was, gok ik dat de dokters er niet veel trek meer in hadden. Dus: terug naar huis.

Een dag later crepeerde ik nog altijd van de pijn, dus mijn eigen huisarts schreef me alvast antibiotica voor. Ik heb tot en met woensdag overleefd op de ene pijnstiller na de andere, maar ondertussen kon ik allang niet meer lopen van de pijn. Mijn buik zag eruit alsof ik enkele maanden zwanger was (iets waar ik sowieso veel last van heb als ik wat verkeerds eet) en leek echt op ontploffen te staan. Dus woensdag maar weer mijn huisarts gebeld, die nadat ze mij onderzocht had, me direct naar de spoed stuurde.

Daar werd me wéér gevraagd of ik echt niet mijn regels moest krijgen of ik zwanger was, waarop ik echt waanzinnig slechtgezind werd. Ik had hen sinds zondag nu al zo vaak verteld dat ik er 100% zeker van was dat het niet zo was, maar geloven deden ze me niet. Mannen -_-

Soit, een bloedafname en 3 uur op de spoed later stond er ineens een verpleegster bij mijn bed: “Mevrouw, we hebben uw bloed nagekeken en u bent écht niet zwanger hoor. Ik weet niet of dat goed nieuws is of niet?”. Eerlijk gezegd kon ik haar wel wat doen. Er werd een liter water met contrastvloeistof naast me gezet dat ik moest opdrinken, een dik anderhalf uur later zou ik mijn scan krijgen. Toen het eenmaal zover was, werd ik vriendelijk verzocht zélf naar de dienst radiologie te lopen (ik kon niet meer lopen van de pijn, remember?), gelukkig was mijn moeder erbij waardoor ik tenminste bij haar kon inhaken. Een érg onaangenaam onderzoek verder was de scan klaar en toen ik terug naar de spoed aan het waggelen was, hield de radioloog me ineens tegen op de gang: of ik een normale cyclus had? Had ik vaak last als ik ongesteld moest worden? Waren er veel vrouwen met problemen met de eierstokken of baarmoeder in de familie?

Toen ik weer op mijn kamer kwam (ondertussen al 5,5 uur op de spoed), dacht ik dus dat er iets heel erg mis was met mijn baarmoeder of eierstokken. Ik kreeg een broodje van mijn vader waar ik snel een paar happen van nam (waar de verpleger van dienst me nog voor afblafte – ik moest blijkbaar nuchter blijven. Iets wat ze in de 6 uur dat ik daar al lag, eventjes vergeten waren te vermelden). Nog geen vijf minuten later stond de spoedarts bij mijn bed: mijn dikke darm was volledig ontstoken en ik moest direct opgenomen worden. Enter huilbui van het verschieten. Ik zou waarschijnlijk pas na het weekend weer naar huis kunnen – als de antibiotica zou aanslaan. En ineens stonden ze daar met een rolstoel om me weg te brengen. Ach-ach, ze kregen door dat ik geen komedie aan het spelen was?

Eenmaal op mijn kamer viel alles voor mij goed mee: de pijnstilling deed eindelijk zijn werk (er werkte een érg leuke verpleger, die ik maar erg weinig gezien heb, pfff) en de verpleging was heel sympathiek. Mijn roommate: een stokdove vrouw van 85 met darmkanker, was wel vreselijk. Ik roep niet graag (is het dan zo moeilijk om een hoorapparaat aan te schaffen?) en als je veel pijn hebt en gewoon wilt herstellen, heb je geen zin om constant in gekreun, gezucht, gesmak, geklaag en geroep te zitten. Ik had een enkele kamer gevraagd, maar die was er niet. Hadden ze dat niet nog zo’n oud mensje gewoon bij haar op de kamer kunnen zetten? Gelukkig had ik oorstopjes, mijn laptop (internet) en Netflix waardoor ik mezelf nog een béétje kon buitensluiten.

In de 2,5 dag dat ik er lag, heb ik in totaal een kwartiertje mijn dokters gezien… die me eigenlijk ook nog niet veel konden vertellen. Een colonoscopie kon niet gebeuren, daar was mijn dikke darm te hard ontstoken voor. Dus of er sprake was van een gewone dikke darmontsteking of colitis ulcerosa (met zweren en chronisch), dat weet ik nog steeds niet. En wat de oorzaak is? Geen flauw idee.

Dusja, nu is het twee weken een streng darmsparend dieet volgen, een hoop antibiotica nemen en terug naar de arts. Daar ga ik – hopelijk toch – te horen krijgen wat de oorzaak van de ontstoken darm was. En mocht ik daartegen nog pijn hebben, moet ik waarschijnlijk een colonoscopie ondergaan (en aangezien ik gezien heb hoe mijn kamergenote in het ziekenhuis daar van af heeft gezien, heb ik er eerlijk gezegd wel schrik voor, maar het mag niet zolang de ontsteking er nog zit).

So yeah, de spoed was echt niet mijn beste ervaring ooit. Ik heb echt zitten wachten woensdag op een verontschuldiging van de spoedarts die mij zondag ook te vroeg naar huis stuurde, maar niks hoor. Dat ze me 3 dagen met ongelofelijke pijn lieten “rondlopen”, achja. Als ze me toen onder de scanner gestoken hadden, hadden ze ook direct gezien dat die dikke darm toen ook al ontstoken was. Maarnee, wij vrouwtjes zijn jankerig en vallen snel flauw als we een beetje pijn hebben, toch?

Maar goed, sinds vrijdagavond ben ik weer thuis. Voorlopig gaat het goed en voel ik weinig pijn, behalve als ik te lang achtereen zit. Nu twee weken dat dieet volhouden en hopen dat ik snel meer nieuws krijg over de oorzaak!

Dankjewel voor al jullie kaartjes, tweets, mails en berichtjes!

Katrijn xxx

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Roxanne March 22, 2015 at 4:25 pm

    Bah, wat hebben ze je vreselijk behandeld daar zeg! Hopelijk kunnen ze je snel meer vertellen! (en wellicht van ziekenhuis overstappen? Of op z’n minst een klacht indienen!)

  • Leave a Reply

    Read previous post:
    747059_350_A
    Wannahave: Pieces vibs small leather bag

    Het is al veel minder dan vroeger, maar zo nu en dan valt mijn oog nog wel op een leuke...

    Close